31 januari 2015

Xwezî dermanê kêmaqiliyê û xiyanetê hebûya !


Benîadem tedawî û dermanê gelek nexweşiyan dîtiye, lê tenê dermanê ”îxanetê û kêmaqiliyê” nedîtiye. Xwezî dermanê îxanetê û kêmaqiliyê jî hebûya. 
Dermanê îxanetê û kêmaqliyê ji her miletî bêtir ji kurdan ra lazim e. Ji ber ku kêmaqil û xayinên kurdan ji yên her miletî qat bi qat zêdetir û xayintir in…
Heger hin kurdên me ne kêmaqil û xayinên qewmê xwe bûna bi terorîst û qatilên Daîşê ra gund bajarên xwe bi tank û topan wêran nedikirin, serên birayên xwe yên pêşmerge jênedikirin û vîdeoya vê bênamûsiyê û xiyaneta nedîtî wek mêraniyekê li cîhanê belav nedikirn.
Ev îxaneta hevalbendiya bi Daîşê ra, serîjêkirina birayê xwe yê pêşmerge Hucam Surçî , tecawzkirina dayik û xwehên xwe, pêşkêşkirina wan ji çeteyên ereb, somalî û tirk ra bênamûsiyeke ji bênamûsiyê û îxanetê jî mezintir e.
Navê vê bênamûsiyê, vê îxanetê di ferhenega tu miletî, tu zimanî da tuneye.
Dibê nivîsakarên kurd li ser vê bênamûsî û îxaneta bêemsal ya van kurdên xayin romanan binivîsin, hunermend fîlman û piyesan çêkin.
Ev xiyaneta zarokên miletekî ya li hemberî gelê xwe pir mezin e, dîrokê hîn bênamûsî û xiyaneteke wiha nedîtiye, li cîhanê kes hîn nebûya şahidê îxaneteke hewqasî mezin.
Ev hevalbendiya, ev piştgiriya, ev îxaneta bi terorîst û qatilên Daîşê ra dibê ebeden neyê jibîrkirin, dibê ev xiyaneta kurdan têkeve kitêbên dîrokê, ji bo zarokên kurd û cîhanê bibe belgeyeke dîrokî…
Heger kêmaqil û xayinên me ji kêmaqil û xayinên her miletî ne pîstir û ne xayintir bûna, piştî hewqas zulm, hîn jî nedibûn havalên Daîşê û hîn jî nedidan pey qûna Erdogan. Û ji ber ku Erdogan kurdan bindest dihêle, ji ber ku zarokên kurdan dikuje û bi Daîşê dide kuştin jê ra li çepikan nedixistin. Bi kêmanî yekê bigot ”BES”!, ez êdî vê zulmê hew qebûl dikim. Lê kes nabêje, Erdogan hemû kurdên Sûriyê ji gund û bajarên wan derxe jî, zindanên Tikriyê tije kurd bike jî, rojê bi dehan kurdan bikuje jî, bi Daîşê Hewlêrê jî ji kurdan bigre dîsa jî wezîrekî kurdek, parlamenterekî kurd xwe aciz nake û dev ji AKPê bernade.
Ev bi serê xwe bûyereke dûrî aqilan e. Ewladên miletekî li hemberî gelê xwe çawa dikane hewqasî bêxîret û bêhest bin meriv matmayî dimîne…
Erebek, tirkek, farisek ne mimkûn e hewqasî jî bêhest û bêxîret be. Yê kurdan çima wiha ye, kêmaqil û xayinên kurdan çima ji yên herkesî kêmaqiltir û xayintir in ez nizanim. Xwezî dermanê kêmaqiliyê, bêxîretiyê û xiyanetê hebûya…

Tirkiye bi Daîşê şerê xwe yê li hemberî kurdan didomîne

Ji do da ye terorîstên Daîşê, çeteyên ereb û Erdogan li Kerkûkê dîsa êrîşî ser kurdan dikin. Li gora xeberên ji herêmê tên şer berdewam e. Ev hevîr ewê hîn gelek av hilkişîne, yanî êrîşên Daîşê û hin çeteyên din ewê dom bikin.
Dibê em kurd baş bizanibin ku ev êrîşên Daîşê bi destê Tirkiyê dibe, sedîsed bi bi emrê Erdogan ev zulm li me dibe. Erdogan ev qatil hemû topî ser hev kirin û li Şengalê û Kobanê şandin ser me, bi wan serên me dan jêkirin.
Erdogan li hundur rehet kiriye, li derî sînorên xwe bi hin qatilên biyanî û ereb, bi hin xayinên kurd li hemberî me şerê xwe didomîne, sere me dide jêkirin…
Erdogan dev ji me bernade û heta li ser hukim be jî çi xerabî ji destê wî were ewê bike. Ev yek zelal e. Loma jî dibê em bizanibin hêza, kesê, dewleta li pişt Daîşê û vê trajediya me berî herkesî û ji herkesî bêtir Erdogan e. Em îro nikanin pê, lê dibê em bizanibin ku qatilê me ew e.
Û kurdên îro di partiya wî da parlamenter û wezîr in ew jî şirîkê vê qetla miletê kurd in, ew jî şirîkê vê zulmê ne. Heta nuha yek parlamenterî, yek wezîrî li hemebrî hewqas zulma li gelê wan dibe, li hemberî hewqas heqaretên Erdogan, Davutoglu, Arinç û Çîçek îstîfa nekiriye. Bira îstîfa li wir bimîne dengê xwe nekiriye. Loma ew jî bi qasî Erdogan sûcdar in.
Ji do da ye ez ji tesîra wan awirên pêşmergeyê qehreman Hucam Surçî yê berî înfazê xelas nebûme. Tu gotin têr nake ji bo ku ez kîn û nefreta xwe ya li hemberî wan qatilan û wî xayinê kurd bînim zimên. Ew dîmen, ew awirên Hucam Surçî yê şehîd dilê hemû kurdên bi xîret peritand û kîn û nefreta li hemberî qatilan û dewleta tirk hezar qatî zêde kir. Ji ber ku me nikanîbû Hucam ji destê wan qatilan rizgar bikira em mahcûb in…
Emê vê zulmê, vê bêbextiyê tu carî ji bîr nekin.

XXX

Serokê meclîsê Cemîl Çîçek li Parîsê gotiye, ”li herêmê rêxistina terorîst ne Daîşê tenê ye, berî Daîşê PKK heye Heger hûn dixwazin li dijî terorê micadelê bidin, dibê hûn li dijî PKKê jî bikin…”
Yanî Çîçek ji Ewrûpiyan ra dibêje, ”heger hûn li dijî PKKê û rêxistinên nêzî wî şer nekin, wan jî ji ortê ranekin, em jî Daîşê ji ortê ranakin. Heger hûn dixwazin Daîş bela xwe ji we veke, dibê hûn jî li dijî PKKê alîkariya me bikin…”
Min ji van gotinên Çîçek ev fêm kir.
Bi vê mesja Çîçek jî xuya dibe ku Tirkiye di pêşerojê da ewê Daîşê li hemberî Ewrûpayê wek qoz, wek çekeke tirsandinê bi kar bîne.

29 januari 2015

Tirkên misilman û sunî kurdekî elewî nakin serokwezîrê xwe


Heta li Tirkiyê mixalefet ev mixalefet be, kes nikane zora AKPê û Erdogan bibe.
Dixwaze bira Erdogan û dizên wî qasa dewletê reqûrût bikin û hemû malên dewletê li ser xwe tapû bikin. Qet ferq nake. Bi propagandeya Erdogan diz e Erdogan ji ser hukum da nakeve.
Ji ber ku milet ji diziya Erdogan ne aciz e. Tirk dibêjin yê hingiv bifroşe ewê tiliya xwe bialêse. Dîsa tirk ji zarokên xwe ra dibêjin, ”melê dewletê dengiz e yê nexwe kerîz.” Yanî yê nexwe këmaqil e, ehmeq e.
Erdogan jî li gorî temiya bav û kalên xwe hereket dike û carnan tiliya xwe dialêse û carnan jï wek hûtan dikeve ser û dixwe. Di vê yekê da tu anormalî tuneye, belavocî wê kêda tirka tê. Dibêjin bi rastî jî mêrik keleşekî bêemsal e, helal be jê ra…
Ya din, Erdogan hinekî li der û dora xwe û li milet jî belav dike, yanî pir hindik “milet” jî para xwe digre. Û di ser da dizên hevalên xwe jî bi tenê nahêla, heta dawiyê wan diparêze. Keleşekî wiha cesûr û bi bext diz jî mû milete jê hez dike, terka wî nake.
Ji bo ku AKP ji ser hukum da bikeve berî hertiştî dibê lîderekî wek zilama, lîderekî ku xelk jê hez bike û programeke demokrasiyê ji AKPê baştir hebe.
Sedûyeksal herin jî tirk rayên xwe nadin Kurdekî û elewiyekî. Heta jê tê bira Kiliçdaroglu eslê xwe û elewîtiya xwe înkar bike. Tirk dîtinên xwe yên di heqê wî da naguherin, kurdekî pîs be jî tirk rayên xwe nadinê.
û jixwe her ku Kiliçdaroglu dibêje “ez ne kurd im” û “elewî jî misilman in”, tirk bêtir jê aciz dibin û dibin neyarên wî.
Tirkên ji Konyayê, Corrimê û Derya Reş rayên xwe nadin kurd û elewiyekî eslê xwe înakr dike. Tirkiya sunî kurdekî elewî nake serokwezîrê xwe, dixwaze bira Kiliçdaroglu rojê sed carî destê xwe li Quranê xwe û bi bibêje ez ne kurd im, pere nake...
Ji bo ku tirk rayên xwe nedin AKPê berî her tiştî dibê lîderekî ji Erdogan û baştir û programeke ji ya AKPê pêşdatir hebe. Kemal Kiliçdaroglu ne ji defê ra dibe, ne ji zurnê ra. Ma tirk dîn in rayên xwe bidin merivekî heramzade?
Û bi rayên kurdan jî AKP ji ser hukum da nakeve.

Zafera kurdan li Kobanê Erdogan har kir

Li Kobanê biserketina kurdan û têkçûna çeteyên Tirkiyê bêguman bi Erdogan pir û pir zor hatiye, wek xencerek li dilê wî keve.
Loma jî xwe ji dilşahî, kêfxweşî û pîrozkirinên kurdan pir aciziya kiriye û bi qerf û tinaz û gotiye, ”kurd çijftetellî dilîzin…” !
Gotineke çiqasî ne xweş, çiqasî eyb! Lê tam bi wî dikeve, mistewaî nîşan dide.
”Çîftetellî”, lîstikeke du kes bi hev ra dilîze, wek dansoza qalça xwe li ba dike.”
Erdogan derba xwe xawriye, ew çi bibêje jî hindik e. Heger çeteyên wî li Kobanê bi ser ketina wî yê li hewşa Qesra Spî ”çîftetellî” jî bilîsta û teqle jî bavêta.
Lê şervanên kurd ev kêfxweşî di dilê wî da qurçimandin, ew ji lîstina ”çîftetelliyê” mehrûm hîştin.
Bi milyaran dolar û bi tonan çekên wî bi avê da çûn. Loma jî feqîro ji qahra têkçûnê, xwe dike pêkenîn…
2015-01-28

 XXX
HDPê do li Diyarbekrê di kongra xwe da li gel rismê Şêx Seîd, Seyid Riza, rismê Mele Mistefa Barzanî jî bi darde kiriye. Ev cara pêşî ye HDP û partiyeke nêzî PKKê rismê Mele Mistefa Barzanî li gel rismên serokên kurdan yên din bi darde dike. Bi dîtina min heger ne taktîkeke demî be gaveke baş e û ez bi xwe pê kêfxweş bûm.
Lê pîvana samîmiyeta vê yekê siyaset e, praktîk e. Ez hêvî dikim ku di praktîkê da, di têkiliyên siyasî da jî emê ji HDPê û PKKê berdewamî û tezahurên vê gava pozîtîf bibînin.

2015-01-29

28 januari 2015

Tirk jîr in

Nazli Ilacak xanimê gotiye di hilbijartinên 7ê hezîranê da ewê raya xwe bide HDPê. Li gorî Ilicakê heger ”HDP baraja ji sedî deh derabs bike û 60 parlamenteran derxe, ev yek ewê HDPê ji partiyeke kurd û ya herêmekê dûr bixe û wê bike partiya Tirkiyê. Ev rewş jî ewê xizmetê ji yekîtî û yekparetiya axa Tirkiyê ra bike.”
Yanî Nazli xanim dibêje, heger HDP di bin barajê da nemîne û têkev meclîsê, ev netîce ewê rê li ber perçebûbûna tirkiyê bigre, nehêle Kurdistanê çê bibe…
Ne Vazli Ilicak tenê, gelek tirkên jîr û biaqil, yên ku naxwazin kurd bibin xwedî dezgehên netewî, yên ku naxwazin kurd ji bin destê tirkan derkevin û li welatê xwe bibin xwedî desthilat jî wiha difikirin.
Û ji xwe loma hinek tirk xwe nêzî PKKê dikin, pesnê Ocalan didin. Hemû hesabê wan bira Kurdistan ç ê nebe, heger ew nekevin nava HDPê kurd ewê ji tirkan dûr kevin û ev yek jî ji bo yekîtiya Tirkiyê tahlûke ye.
Loma jî hin tirkên wek Nazli Ilicak biaqil dibêjin, ji bo silameta Tirkiyê ya başe ewe ku tirk di vê hilbijartinê da rayên xwe bidin HDPê û bi vê riyê HDPê ji kurdayetiyê dûr xin.
Pir ne dûr e ku Nazli Ilicakê ji HDPê bikin namzet jî. Çimkî bi çend çepên tirk rayên tirkan nayên girtin, ji bo girtina rayên tirkan dibê hin kesên wek Nazli Ilicakê bikin namzet.
Nuha li ser navê kurdan 5-6 tirk di meclîsê da ne, heger HDP di vê hilbijartinê da barajê derbas bike, wê demê ev hejmar ewê derkeve 30-40 kesî. Yanî HDP bi temamî ewê bibe partiyek tirk.
Û ç end kesên wek Adil Zozanî jî wek sûs û ji bo cahilnîşandana kurdan di nava HDPê da hebin û têkevin meclîsê jî ne xem e. Heta kesên wiha lazim in û hebûna wan pir baş e. Ji bo ku tirk bi me bikenin û herkes bibîne ku kurd çi reben in…

XXX

Şervanên kurd nehîştin Erdogan li qesra xwe "çîftetellî" bilîze û bîstekê qalça xwe li ba ke!
Li Kobanê biserketina kurdan û têkçûna çeteyên Tirkiyê bêguman bi Erdogan pir û pir zor hatiye, wek xencerek li dilê wî keve.
Loma jî xwe ji dilşahî, kêfxweşî û pîrozkirinên kurdan pir aciziya kiriye û bi qerf û tinaz û gotiye, ”kurd çijftetellî dilîzin…” !
Gotineke çiqasî ne xweş, çiqasî eyb! Lê tam bi wî dikeve, mistewaî nîşan dide. 
”Çîftetellî”, lîstikeke du kes bi hev ra dilîze, wek dansoza qalça xwe li ba dike.”
Erdogan derba xwe xawriye, ew çi bibêje jî hindik e. Heger çeteyên wî li Kobanê bi ser ketina wî yê li hewşa Qesra Spî ”çîftetellî” jî bilîsta û teqle jî bavêta.
Lê şervanên kurd ev kêfxweşî di dilê wî da qurçimandin, ew ji lîstina ”çîftetelliyê” mehrûm hîştin.
Bi milyaran dolar û bi tonan çekên wî bi avê da çûn. Loma jî feqîro ji qahra têkçûnê, xwe dike pêkenîn…

27 januari 2015

Erdogan dîsa got "ez qebûl nakim" !


Piştî 134 rojên berxwedaneke bêhempa û bi sedan şehîd, şervanên kurd bajarê Kobanê do bi tevayî ji qatil û terorîstên DAÎŞê paqij kirin û efsaneya ku kes nikane zora DAÎŞ bi keleşa xwe bibe pûç kirin. Dinyayê dît ku yên naşikiyên gerîlla û pêşmergeyên kurd in.
Bêguman kurdan ji bo rizgarkirina Kobanê bedelekî pir mezin dan. Kaban wêran bû, kevir li ser kevir nema. Bi dehhezaran kurd ji bajar û gundên xwe koçber bûn û nuha li vê kampê û li wê kampê di halekî pir xerab da dijîn.
Di şerê Kobanê da kurdan bi sedan şehîd dan, bi sedan keç û xortên kurd birîndar bûn. Vana hemû bedelên pir mezin in û zaliman kurd mecbûrî dana vê bedelê kirin.
Lê li alî din Koban ji bo kurdan û ji bo cîhanê demokrat û azadîxwaz yên cîhanî bû sembola liberxwedan û gernasiyê, bû sembola egîdiya keç û xortên kurd yên ziravpilind. 
Li Kobanê libexwedana şervanên YPGê, YPJê û pêşmergeyan li cîhanê olan da, sempatî û hurmetek mezin qezenc kir. Li cîhanê ji miletê kurd ra îmajeke baş çêkir.
Dîsa şer û berxwedana Kobanê bû mîknatîza hevkarî û yekîtiya kurdan, hemû hêz, hemû kurdên welatparêz nêzî hev kir. Kurdên herçar perçeyan, partiyên nabêna wan ne xweş cûn hawara hev, destê biratiyê dirêjî hev kirin. 
Û ev hewa pozîtîf hîn jî berdewam e, gel naxwaze ev dostî, hevakrî û yekîtiya nabêna hêzên başûr, bakur û rojava û rojhilat xera bibe. 
Gel dixwaze ev hevkarî, ev yekîtî mayinde be. Ji ber ku gel feydeya wê dît. Gel bi çavê serê xwe dît, heger ne hevakrî û yekîtî bûya, heger ne alîkariya Kurdistana Federe û çûna hêzên pêşmerge û alîkariya çekên giran bûya Koban ji ketinê xelas nedibû, terorîst nedihatin şikandin. Koban ewê bi bedelekî hîn mezintir biketa. 
Di dîroka kurdan da ez dibêjim ev cara pêşî ye kurdên herçar perçeyên Kurdistanê bi vê berfirehiyê û xurtiyê diçin hawara hev û bi hev ra mil bi mil di yek sengerê da li hemberî neyarê xwe şer dikin. Tesîr û netîceyên vê hevkariya nabêna hêzan li ser miletê kurd pir mezin e û dîrokî ye. 
Li alî din bêguman Emerîka û koalîsyona navnetewî jî di şerê Kobanê da alîkariya me kir û rola vê alîkariya wan jî di vê serketinê pir e, dibê em wê jî bibêjin û teqdîr bikin, spasî wan hêzan bikin.
Lê li gel vê jî şerefa herî mezin ya şêr û şepalên kurd, ya egîdên kurd bû, ne qehremanî û berxwedana wan bûya alîkarî jî nedihat, koalîsyon jî çênedibû. 
Ne liberxwedana du sê hefteyên destpêkê ya şervanên YPG û YPJê bûya, heger wan ji bo parastina Kobanê bi comerdî xwîna xwe neherikandana zafera îro me nedidît, Koban îro ewê di bin destê terorîstên Daîşê da bûya. 
Rizgargirina Kobanê helbet gelkî muhîm e, bi vê yekê hemû kurd kêfxweş û serbilind in. Lê dibê em ji bîr nekin ku gelek gundên Kobanê hîn di bin îşxala terorîstên ereb û tirk da ye. Yanî li pêş me hîn gelek rojên zahmet hene, şer hîn bi temamî neqediya ye.
”Silava” Davutoglu ya li Kobanê…
Çennd roj berê serokwezîrê Tirkiyê Davutoglu, li Diyarbekrê ji Kobanê ra ”silav” şanda û gelek kurdên bêşiûr ji vê derewa Davutoglu ra li çepikan xistin.
Lê belê serokkomar Erdogan, bi beyana xwe ya îro ya derbarê rizgarkirina Kobanê da him ew ”silava” Davutoglu derew derxist û him jî careke din jî naîşanî me kurdan da bê ew û hukûmeta wî çiqasî neyarê miletê kurd e. Di eynî wextê da ev beyana Erdogan teyida hevaltiya Tirkiyê bi Daîşê ra ye. 
Erdogan gotiye:
”Li vir(yanî li Kurdistana rojava)çi dibe? Eynî tiştê li Îraqê hat meydanê ewê bibe. Em naxwazin Iraqeke nuh çê bibe. Çi ye ev? Iraqa bakur… Nuha jî bira Sûriya bakur çê bibe! Ne mimkûn e em viya qebûl bikin. Wek Tirkiye ez dizanim barê me giran e. Lê em mecbûr in vê sekna xwe bidomînin. Eksê wê piştî Iraqa bakur li vir jî ewê Sûriya bakur çê bibe…Cêbûna tiştekî wiha di pêşerojê da ji bo me ewê gelek gelşan peyda bike…” 
Piştî van gotinan ez bawer dikim zêde hewce nake meriv şiroveyên dûr û dirêj bike. Erdogan pir vekirî dibêje, ”Iraqa bakur” yanî Kurdistana Federe bi zor bi me dan qebûlkirin. Lê îcar emê avabûna ”Sûriya bakur” qebûl nekin. 
Yanî Tirkiye ewê qebûl neke kurd li Sûriyê wek kurdên Îraqê bibin xwedî maf û desthilat.
Heta ji serokê Kurdistanê Mesûd Barzanî û ji Nêçîrvan Barzanî tê bira spasiya Erdogan û Tirkiyê bikin, lê ew çi bikin jî Erdogan nabe dostê kurdan û dev ji neyartiya kurdan bernade. 
Erdogan ne netenê wek siyasetmedar û serokkomar, wek însan jî neyarê kurda ye, bi fikir û îdeolojiya xwe ya panturkîst nikane rizgarbûna kurdan li tu beşekî Kurdistanê qebûl bike.
Baş e Erdogan dikane çi bike, çi zirarê bide kurdan?
Bi dîtina min tu giraniyeke Erdogan û Tirkiyê li ba Emerîka û li Yekîtiya Ewrûpayê nemaye. Di saha navnetewî da nikanin tu jahrê jî belav bikin.
Tiştê dikanin bikin, dikanin bi Îranê ra li dijî kurdan hin tiştan bi hev ra bikin, hin hêzên ereb bera kurdan bidin. Dikanin alîkariya xwe ya bi Daîşê ra bidomînin û kurdan tim nerehet bikin.
Lê heger PKK û PYD bi PDKê û bi hukûmeta Kurdistanê ra nabêna xwe xera nekin, hevvkarî û tifaqa xwe xurttir bikin, xerabî û provakasyonên Tirkiyê ewê pere neke. Ya muhîm yekîtiya kurd aye, yekîtî hebe alîkariya deve jî ewê berdewam be. Û ji bo me jî ya muhîm ev e. 
Ka nuha jî em werin ser hevdîtinên bi Ocalan ra û mesela ”pêvajoya çareseriyê…”
Kesê qebûl neke ku kurd li Sûriyê wek kurdên başûr bibin xwedî statuyeke siyasî, xwedî otonomî ya jî federasyon, li Tirkiyê tu mafî nade kurdan. 
Loma jî ev gotinên Erdogan ne ji bo Kurdên rojava tenê, ji bo me kurdên Kurdistana bakur jî, ji bo PKKê jî muhîm e.
Ew kurdên ji bo Erdogan gewriya xwe diçirînin, di gerên wî yên Kurdistanê da jê ra dibin paşmêr û dibêjin ewê mesela kurd hel bike, dibê li ser van gotinên wî jî tiştekî bibêjin.
Heger ev kurdên AKPê pir mêr in bira li hemberî van gotinên Erdogan devê xwe vekin, biwêribin du gotinan jê ra bibêjin. Heger diwêrin, bira ji Erdogan ra bibêjin, lawo, ma nuha çi ji te ra li welatekî din kî çi dike, çi nake? Sûriye ne welatê te ye, ne erdê bavê te ye, çima tu qebûl nakî wek ”Îraqa bakur”, li wir jî ”Sûriya bakur çê bibe?”

Heta Kurdistan çênebe tirk dev ji neyartiya me bernadin

Bi qasî ku xuya ye heta Kurdistan çênebe tirk dev ji neyartiya me bernadin û weselam…
Û ne neyartiya kurdên bakur tenê, ew li dijî hemû kurdan e. Li kîjan perçê Kurdistanê dibe bila bibe, ji bo wan ferq nake, ew naxwazin li tu derê kurd ji bindestiyê xelas bibin û bibn xwedî statu û şiklekî dewletê. Wan hebûna xwe li ser bindestî û tunebûna me avakirine.
Li gorî Erdogan û Davutoglu jî ev yek wiha ye; dibê kurd werin tunekirin. Ji bo ku Kurdistan çênebe dibê kurd ji ortê rabin. Çimkî li gorî wan heta kurd hebin, bindest bin jî tim îhtîmala çêbûna Kurdistanê heye. Loma jî dibê kurd ji ruyê dinyayê rabin. Û viya jî dibê tirk bikin.
Beyana Erdoga ya îro, ”em qebûl nakin li Sûriyê jî wek Îraqê ”Sûriya bakur çê bibe”, yanî kurdên Sûriyê jî wek kurdên Îraqê ji bindestiyê azad bibin û bibin xwedî desthilat, careke din îspata wê ye ku dewleta tirk, hukûmeta AKPê hîn dev ji siyaseta xwe ya antî-kurd bernadaye...
Min heta nuha gelek caran gotiye, heta em nebin xwedî dewlet, tirk me rehet nahêlin û dev ji diminatiya me bernadin. Dibê êdî kurd vê yekê bibînin û siyaseteke li gorî wê bimeşînin.

XXX
Zafera Kobanê li hemû şehîd û şervanên Kobanê pîroz be!
Kobanê bi fedekarî û liberxwedaneke bêemsal û bi saya yekîtiya kurdan rizgar bû. Çavê me hemû kurdan ronî be!
Serketina Kobanê di serî da li şervanên YPGê, YPJê û pêşmergeyên qehreman û li miletê kurd pîroz be!
Yekîtî hebe serketin û zafer li herderê minkûn e. Dibê em dev ji xetê bernedin...
Bi hêviya di demek nêz da em rizgarkirina Şengalê jî pîroz bikin.

XXX
Serokwezîrê Tirkiyê Davutoglu, îro li Diyarbekrê têra xwe demagojî û ”edebiyata biratiya” derewan kiriye, silav şandiye ji Kobanê ra. Fena ku ew ne qatilê Kobanê be!
Û ya herî ecêb jî gotiye, ”Kobanê ji me ra emaneta dîrokê ye. Birayên me yên li wir ji me ra emanetê dîrokê ne. Emê li wan xwedî derkevin…”
Kolonyalîst virek in, durû û bêheya ne. Heger piçek şerm bi Davutoglu ra hebûya ewê silav neşanda ji Kobanê ra, ewê qala biratiya gelê Kobanê û kurdan nekira. Ji ber ku herkes dizane ku Koban bi emrê wî û bi destê çeteyên wî hat wêrankirin, bi hezaran kurd bi çekên wî hatin kuştin. Wî û hukûmeta wî ji çarhawêlê dinyayê bi hezaran terorîst û qatil top kirin û şandin ser Kobanê.
Davutoglu kurdan ne wek miletekî, wek malekî, wek tiştekî, wek gopalekî ji padîşahekî osmanî jê ra “emanet” maye dibîne.
Û li alî din kurdên zaza jî wek kurd nabîne, tim wan ji kurdan cihê bi nav dike. Di axaftina xwe da qala “egîdên kurd” û “egîdên zaza” kiriye. Ev jî nîşan dide ku “zaza” jî di nava planên hukûmetê yên pêşerojê da madeyeke…

2015-01-25

26 januari 2015

Bawermendî dibê meriv ji însaniyetê dernexe


Tirkiye bi gelek tiştên xwe, bi gelek aliyên xwe ve welatekî anormal e, civateke ne bi sihet e, naşibe tu welatekî Ewrûpa.
Li Tirkiyê merivên dîndar li djî kesên ataîst, komunîst, çep, lîberal û sosyal demokrat in.
Esas bêyî xwe, bêyî dîndarên wek xwe, ya jî bêyî kesên nêzî xwe li dijî herkesî ne, dijminê her dînî, her fikrê û her îdeolojiyê ne.
Bêyî kesên wek xwe nikanin bi însanên din ra, bi însanên ji fikir û baweriyên din ra dostaniyê, hevaltiyê bikin, bi wan ra rabin û rûnin. Ji bo têkiliyênê însanî, dostî û havaltiyê dibê însan ya wek wan bifikire ya jî îtîrazî fikirê wan, baweriya neke. Çimkî hurmet û tehamula wan ji tu bawerî, fikir û dînekî din ra tuneye. Ew tenê rast in, bêyî fikir û baweriya wan hemû bikir û bawerî şaş in, pîs in.
Lê Swêd ne wiha ye, li Swêd dîndar qet wiha nafikirin. Li Swêd ji xwe tu însan, tu partî û tevger wiha nafikire.
Carê kes îşê xwe ji dînê hev û ji baweriya hev nayne. Li Swêd kesên em bibêjin dîndar û partiya wan bêyî rasîstan bi hemû partiyên din ra, bi însanên ji fikir û baweriyên cuda ra tu gelşeke wan, tu neyartiyeke wan tuneye.
Kesên dîndar dikanin bi herkesî ra bidin û bistînin, bi hev ra rabin û rûnin û hevaltiyê bikin. Kes îşê xwe ji baweriya kesî, ji dînê kesî,  ji fikrê kesî zêde nayne. Gava were rojevê jî însan bi rengekî medenî fikrê xwe dibêje. Ji bo însan dînekî din dihebîne, fikreke din diparêze kes serê kesî jênake.
Dîndar ji yê nedîndar ra nabêje tu çima ji Xwedê bawer nakî?
Yê diçe dêrê ji yê nebawermend ra nabêje tu çima naçî dêrê ya jî tu çima diçî mizgeftê?
Kes ne pirsên wiha ji hev dike û ne jî ji ber ferqiyetên dînî, fikrî û siyasî neyartiyê bi hev ra dike.
Lê li Tirkiyê ji bo yekî dîndar, yekî îslamîst MHP û faşîst qet ne problem e, bi wan ra dikane têkiliyê deyne û bibin dost.
Lê eynî dîndar bi çavê dijmin, bi çavê neyarekî dibê ji ortê were rakirin li yekî nebawermend, li yekî çep, komunîst, ataîst, sosyaldemokrat û liberal dinêre. Li gorî dîndarekî tirk, însanên çep, nebawermend, lîberal însanên xerab in û ji riya Xwedê da ketine.
Qismek dîndarên kurd jî wiha ne. Mesela yekî Huda-Parê di jiyana rojane da nikane bi kurdekî ataîst ra, bi kurdekî çep ra rabû û rune, pê ra dostiyê û hevaltiyê bike.
Dîndarekî temam ji bo ku bi yekî ra hevaltiyê bike, dibê ew kes ya wek wî bifikire ya jî ne li dijî fikir û baweriya wî be.
Dîndarê swêdî, ataîst, çepê û lîberalê swêdî wiha nafikire, kes îşê xwe ji fikir û baweriya kesî nayne.
Roja hilbijartinê herkes bi rengekî medenî dice raya xwe dide û vedigere mala xwe. Ji bo ku ne ji partiay wî ye, wek wî ne dîndar e ya jî ne çep e ne kes li kesî dixe û ne jî xwe jê dixeyidîne.
Dîndar jî, çep jî  û lîberal û muhafazakar jî tenê xwe ji rasîstan dûr dixin, bi rasîstan û partiya wan ra nadin û nastînin.
Yanî bêyî bi hêzên rasîst ra di nabêna tu hêzê, fikirê û îdeolojiyê da neyartiyeke wek ya Tirkiyê û Kurdistanê tuneye.
Lê li Tirkiyê û li Kurdistanê dîndarên temam neyarên hemû partiyan in, hemû fikir û îdeolojiyên din neyarên xwe dibînin. Kes nikane bêyî heval û kesên ji fikrên xwe, bi kesên din ra têkeve nava têkiliyeke însanî û sosyal.
Dibê tu dîn, tu bawerî, tu îdeolojî û tu siyaset însanan, ferdên yek miletî hewqasî neke neyarên hev, bi hev nede kuştin. Heger dike wê demê di wî dînî, di wê baweriyê da, di wê îdeolojiyê û di wê siyasetê da şaşiyek heye.

25 januari 2015

Kurd carê xerab ketine

Kurd carê xerab ketine
Kurd rast davêjin nabe,
çep davêjin nabe,
çimkî carê xerab ketine.
Dikin nakin nikanin rabin,
ji bindestiyê rizgar bin.
Hinek carê biserketine,
ji hinekan ra carê li hev hatiye,
bûne xwedî dewlet û îmkan,
bûne xwedî hêz û artêş û ferman.
Ne yek in,
ne dudu ne,
ne sisê û ne jî çar in,
pir in, pir in,
hemû jî pîs in,
ji hev xerabtir in.
Dînê wan,
îmana wan,
Xwedayê wan pere ye,
ji bo pera xerabiya nekin tuneye.
Çi misilman, çi xiristiyan,
çi dîndar, çi ataîst,
çi rast, çi çep,
çi demokrat, çi faşîst,
çi kapîtalîst, çi komunîst
ferqa wan tune,
hemû jî pûlperest,
ji bo pera dibin hertişt.
Ji bo pera dibin durû,
telaqreş, zalim û bêbext…
Kurd çi bikin,
carê xerab ketine,
carê bûne bindest,
dikin nakin, nikanin rabin ser xwe,
bibin xwedî dewlet û xwedî text…
-Li dera ku tirsa Xwedê, tirsa birçîbûnê, tirsa şermê û ya herî dawî jî tirsa ûjdan lê tunebe însan heye, lê belê însaniyet lê tuneye.

Hin hêz dev ji zilamtiya tirkan bernadin

Huda-Parê û Hizbullahên kurd, îro(24/1) li Diyarbekrê li dijî kovara mîzahî Charlie Hebdo û ji bo piştgiriya qatil û terorîstên Daîşê û El Qaîdeyê mitîngeke mezin çêkirine. 
Li dora sedhezar însan beşdarî mitîngê bûne û sloganên li dijî Charlie Hebdo û piştgiriya bi terorîstan ra qîriya ne, bandrol û flamayên bi şîarên piştgiriya terorîstan vekirine. 
Bi vê meşê Huda-Parê careke din jî nîşan da ku ew ji tevgereke kurd zêdetir, li Kurdistanê Hespa Truva ye, tevgereke tarî ye. Li Kurdistanê wek hêzeke piştevanê Daîşê û neyarên kurdan dixibite.
Dîndarên, kurdên li dijî karîkatorekî qiyametê rakin û li hemberî tecawizî namûsa xwe, xwe qet aciz nekin, gotineke tahl ji tecawizkaran ra nebêjin însanên pir bêûjdan û zalim in. Heger meriv însan be, partiyeke kurd be dibê li hemberî zulma li gelê meriv dibe jî bêdeng nemîne.
Heta nuha gelek felaket hatin serê kurdan, Daîşê li Kurdistana rojava û başûr gund û bajarên kurdan îşxal kirin, bi hezaran kurd kuştin, tecawizî namûsa kurdan kirin, bi hezaran keç û jinên kurd revandin û li bazaran firotin, rojekê jî Huda-Parê û van kurdên xwedêgiravî dîndar ev zulma li ser miletê xwe protesto nekirin.
Lê îro di bin xêliya navê Pêxember da meşa piştgiriya bi Daîşê ra li Diyrbekrê çê dikin.
Dijmin kurdan rehat nahêlin, di bin vî navî û wî navî da tim ji wan ra astengan, gelşan çêdikin. Û di rojên pêş da bi destên hêzên wiha ewê hîn jî çêkin.
Ji bo ku kurd ji bindestiyê xelas nebin, negihîjin azadiya xwe Tirkiyê çend planên xwe hene. Meriv dikane bibêje plana A, B, C, D û belkî jî hîn zêde.
Bi qasî xuya dike Huda-Par-Huzbullah plana dewleta tirk ya B ye. Di destpêkê da min digot di nava wan da hin merivên dewletê û qatilên berê hebin jî, lê dibe ku hîn jî ne maşa destê dewletê bin, bibin tevgereke kurd. Lê diyar e ev texmîna min ne rast bûye.
Her ku kurd nêzî azadî û serxwebûna xwe dibin ev hêz ewê were bikaranîn.
Bêguman di nava dilxwaz û endamên wê da gelek kurdên feqîr, nezan û bawermend hene. Nêta wan ne xerab e. Lê ev yek qerekterê Huda-Parê naguhere. Lê li gel vê jî dibê meriv ji bo qezenckirina wan bixebite.
Lê bi qasî ku meriv dibîne serok û birêvebirên Huda-Parê-Huzbullahê dev ji têkiliyên xwe yên bi dewletê ra bernadin, xwe ji sûc û qetlên xwe yên berê paqij nakin û naxwazin nabin tevgereke kurd ya netewî.
Tevgereke li dijî êrîş û qetlîamên Şengalê û Kobanê dernekeve, qatil û terorîstên ereb bi xurtî protesto neke, tevgereke xerab û pir tahlûke ye.
Ev aliyê Huda-Parê roj bi roj êdî diyar dibe. Loma jî ya muhîm êdî ne ku Huda-Par çi ye û maşa di destê kîjan diminî da ye? Ya muhîm merivê kanibe kurdan çawa ji feqa vê rêxistina tarî xelas bike…


Xwezî ev şelaf ne ji qewmê min bûya


Hin însan hene bi derbasbûna wextê ra ew jî bere bere rezîl, pîs û bêşexsiyet dibin. Ji zarok, malbat û qewmê xwe ra dibin rûreşî...
Mehmet Metîner numûneya vê qerekterê yê herî îstîsna û herî mezin e.
Min nuha di kanalekê da çend deqîqeyan li sefîlî û şelafiya wî guhdarî kir. Careke din mahdemê jê geriya…
Îcar jî ji ber gotinên xwe yên çend roj berê ji ”mezinên xwe” yên AKPê uzrê xwe dixwest, digot ez şelafê we me, dibê hûn viya ji bîr nekin…
Bi hîskînî û girî, bi şalûziyeke dûrî aqilan digot, min çi gotibe jî min wek şelafekî ji bo parastina we gotiye. Min bawer dikir ku bi wan gotinan xwe ezê bêtir kêfa we bînim, bêtir teqdîr û eferima we bigrim.
Wek şelafekî profesyonel(wek dalkavukekî profesyonel)nêta min parastina serokê me, serokkomarê me bû. Min nikanîbû qebûl bikira însan ji emrê wî derkevin û rayên xwe li hemberî îradeya wî bikar bînin.
Li hemberî bûyereke wiha wek şelafekî profesyonel ez mecbûr bûm îsyan bikim û bûyerê bi ”îxanetê” binav bikim.
Heger bi wê gotinê min hedê xwe derbas kiribe jî ew ne ji br nêteke xerab e, ji ber qerekterê min yê şelafiyê ye.
Wek şelafekî, li hemberî bûyereke wiha, li hemberî bêhurmetiya ji serok ra ez nikanim bêdeng bimînim.
Di meclîsê da fîredayina rayan(dengan) wek şelafekî min wek "îxaneta" bi serok ra telaqî kir û lema jî ez bi hemû qudret hunera xwe li dij derketim, min got ev "îxanet"!
Çawa ku pêvedan qerekterê fitratî ya dûpişkê ye, parastina serok jî wek şelaf qerekterkî min ê fitratî ye. Ez nikanim nekim…
Lê diyar bi nezanî, bi nêteke paqij min şelafiyeke şaş kir. Lê "hasbî" bû. Carnan şelaf jî dikanin şelafiyên şaş bikin. Dibê mezinên partiyê vê yekê bibînin û efûkar bin.
Yanî dibe ku min îcar karê xwe baş nekiribe, ez vê çewtiya xwe qebûl dikim. Û heger hewce be, ji ber vê şaşiya xwe ez "hezar carî" jî uzrê xwe dixwazim. Ne hedê min e ez navê mizinên xwe bigrim devê xwe, lê ez ji we hemû mezinên xwe uzrê xwe dixwazim…
Û soz be, ahd be, careke din bêyî destûra we, derbarê meseleyên partiyê da, derbarê gelşên hundur da ezê tu carî devê xwe venekim.
Aha serê min û şûrê we. Ez hertim amademe "serê xwe bavêjim ber şûrê we…"
Piştî çend deqîqe guhdarîkirina li vî şelafî min ji xwe ra got, xwezî ev mexlûq ne ji qewmê min bûya…
Gilla ·  · 

24 januari 2015

Miletê kurd ronakbîrekî xwe yê pir hêja wenda kir

Xebera wefata nivîskar, dîrokzan, rojnamevan, mêrê çê û kurdperwerê bi nav û deng Wezîrê Eşo ez pir û pir xemgîn kirim. 
Çend sal berê li Stockholmê di semînereke li ser dîroka kurdên Kafkasyayê bû nesîbê min ez vî zana û xweşmêrê nefsbiçûk û mirovê pir taybet nas bikim. 
Di wê civînê da bi zanîna xwe, bi bersîvên xwe yên întellektuel û jixwebawer ez kirim heyranê xwe. Merivekî sergiran, mitewazî û hakimê mijara xwe bû. Gotinên zêde nedigot lê bi tiştên digot meriv îqna dikir. Bi her hawî xuya dibû ku Wezîr merivekî xwedî zanîneke kûr e.
Heta nuha min gelek nivîskar û kurdperwerên ji Sovyeta berê nas kirin û bi gelekan ra jî dostî û hevaltiya min çê bû. Lê tu kesî bi zanîn û bi şexsiyeta xwe wek Wezîrê Eşo tesîr li min nekir, ez nekirim heyranê xwe. Lê çi heyf ku îmkan çê nebû em hevûdu zêde nas bikin.
Miletê kurd xebatkar, nivîskar, dîroknas û mêrekî pir giranbiha do wenda kir. Bi vê wendakirina ku rê li ber nayê girtin û benîadem li hember bêçareye, wek her kurdî ez jî xemgîn û heznî me.
Bira serê malbata wî û gelê kurd sax be, bira gora wî behişt be. Wezîrê Eşo navekî hêjayî heykelê wî were danîn, navê wî bi herfên zêrîn were nivîsîn. Ewê tim di dilê miletê xwe da bijî, navê wî, kar û xebata wî ewê tim bi hurmet û bi serbilindî were bîranîn...

XXX
DAXUYANî

Gelek kurd bi navên sexte, bi mahlasên rengorengo û bi profîlên ya vala ya jî bi agahiyên nerast daxwaziya hevaltiyê li min dikin. Heta ji min tê ez naxwazim daxwaza tu kurdekî, tu kurdeka kurdîzan red bikim. Lê gelekên wan navên sexte yên kulîlk û sosinan, yên şêr û şepalan, yên çiya û baniyan li xwe dikin. Ez vê yekê rast nabînim. Lê ji bo ku dilê wan nehêlim qebûl dikim. Esas dibê meriv navên sexte qebûl neke. Dibê însan biwêribe bi nasnameya xwe, bi sûretê xwe derkeve pêşberî xelkê û fikrê xwe bibêje.
Bi navekî sexte, bi nasnameyeke veşartî rexnekirina xelkê ne rast e, ne exlaqî ye.
Loma jî bi dîtina min dibê însan nasnameya xwe veneşêre. Ji ber ku li vir em karekî bi dizî, karekî pîs û sûcekî nakin, di platformeke sosyal û demokratîk da fikrên xwe dibêjin, hevaltiyê bi însanan ra dikin, hin tiştan bi wan ra par dikin. Yanî "nam-ı mustear" ne hewce ye.
Ez carnan difikirim hevaltiya navên sexte qebûl nekim û hemû kesên bi navên sexte jî ji hevaltiya xwe derxim. Lê hîn nehatime wê nuxtê.

Gayê pîr tedbîra xwe digre

Li gorî hin xeberên îro di medya tirk da belav bûne, Davutoglu berî dengdana meclîsê ya derbarê wezîrên bertîlxur da, bi herçar wezîrên bertîlxur ra civînek çêkiriye û ji wan ra gogiye, dibê hûn bi xwe bixwazin herin Dîwana Edaletê. Li ser van gotinên Davutoglu, wezîrekî bertîlxur gotiye, “heger em herin wir ewê di heqê AKPê da gelek tişt derkevin ortê…” 
Ev gotina wezîrê bertîlxur tê maneya, “heger hûn me neparêzin emê jî bertîlên Erdogan û yên kesên din eşkere bikin.”
Xwedêgiravî Davutoglu jî qeherîye û gotiye, “çi eşkere dibe bila bibe...”
Û tiştek nexistine serê hev û civîn belav bûye. Lê dû ra herçar bertîlxuran li ser navê xwe Zafer Çaglayanê kurd şandine ba Erdogan.
Piştî hevdîtina bi Erdogan ra endamên komisyonê qenaet û biryara xwe ya berê ku di eleyhê bertîlxuran da bû guhertine û herçar bertîlxur jî bêsûc, pirûpak dîtine, gotin mahkimekirin ne hewce ye, van camêran ji kesî tu bertîl mertîl negirtine, tiştên tên gotin hemû derew in. Pereyên hatine girtin, mal û milkên tên qalkirin jî hemû yên wan in, bi keda eniya xwe qezenc kirine.
Li ser vê rapora jomisyonê, meslîsê jî bi piraniya dengan şandina bertîxuran dadgeha bilind red kir. Yanî herçar bertîxur jî bi vî hawî ji mahkimekirinê xelas bûn û li ser pereyên xwe rûniştin.
Davutoglu ecemî ye, bi îhtîmaleke mezin wek Erdogan û hin wezîrên din di îşê rişwwet û bertîlan negeriyaye. Loma jî bêtirs(çimkî bin wî ne şil e) gotiye “çi eşkere dibe bila bibe”, dibê hûn derkevin hemberî dadgehê.
Lê Erdogan gayê pîr e, çimkî loqê herî mezin, herî bi rûn û bi qeymax û bi hingiv wî daqultandiye. Erdogan heta 25-30 sal berê jî feqîrek bû, li kolanên Kasimpaşayê simît difrot. Lê îro bi qasî Qarûnekî dewlemend bûye, hesabê mal û milkê wî tuneye. Loma jî baş dizane ku gava ew herçar bertîlxuran neparêze ewê li zirarê derkeve, dawiyadawî ewê serî bigihejî wî. Zafer Çaglayan û yên din ne ker in ew here têkevin qodesê û Erdogan jî li Qesraserokkomariyê ji xwe ra kêf û zewqê bajo û milyarên xwe rehet rehet bixwe…
Herçiqas Erdogan bi kursiya serokkomariyê ciyê xwe hinekî mezbût kiribe jî, lê ew kursî jî ne ebedî ye, roja wezîfeya wî qediya dikanin bi kortika hustuyê wî bigrin. Jixwe Erdogan ji bo ku neyê girtin, jib o ku çend salën din jî xwe têxe bigre bin garantiyê xwe kir serokkomar. Cimkî kursiya serokwezîriyê kursiyeke zêde ne saxlem e, hetim meriv dikane îktîdarê wenda bike.
Netîce Erdogan bi xelaskirina herçar wezîrên bertîlxur ra ji bo demekê xwe jî ji girtinê û mahkimekirinê xelas kir. Lê ev xelaskirin demî ye, li Tirkiyê dem û dewran zû diguhere. Loma jî ji nişka ve dor dikane were wî jî...

22 januari 2015

Komara Kurdistanê ewê tim di dilê me da bijî


Îro 69 saliya damezirandina Komara Kurdistanê ye. 69 sal berê di rojeke wiha da Komara Kurdistanê ji alî Pêşewa Qazî Mihemed va li Kurdistana Rojhilat li bajarê Mahabadê li Meydana Çarçira hat îlankirin. Di 22-ê Çileyê 1946-an(22/1-46) da kurdên rojhilat di bin serokatiya Qazî Mihemed da mizgîniya avabûna Komara Kurdistanaê dan gelê kurd. Lê jiyana vê dewleta kurd zêde dirêj nebû...
Piştî lihevkirina Yekitiya Sovyetê û Îngilistanê, Sovyetê alîkariya xwe ji ser kurdan qut kir. Piştî vê, Îranê ji nû ve hêza xwe topî ser hev kir û êrîş bir ser komara Kurdistanê. Komara kurd piştî temenekî nêzî 10 mehan hate hilweşandin.
Piştî tecrûbeya hukûmeta Şêx Mahmûdê Berzencî ya li başûrê Kurdistanê, Komara Mahabadê ji bo kurdan tecrûbeyeke herî mezin bû. Lê ji bêtalihiya me kurdan ra Sovyetê û Îngilîzan, kurd kirin qurbana tirkan û menfaetên xwe yên maddî.
Di vekişîn û qutbûna alîkariya Sovyetê da rola dewleta tirk pir mezin e, ji bo sovyet alîkariya kurdan neke û rê bidin êrîşên Îranê, tirkan roleke pir mezin lîstin.
Jiyana Komara Kurdistanê( Komara Mehabadê jî tê gotin) her çiqasî demek pir kin be jî, lê di vê dema kin da dîsa gelek tişt kirin û tesîreke pir mezin li ser hest û mejiyê hemû  kurdan hîşt.
Sêzde(13)wezîrên Komara Mahabadê hebûn.
Hukûmeta Komara kurd ala netewî ya Kurdistanê hilda û artêşa komarê çêkir. Ev al ji wê rojê da ye bûye ala Kurdistanê û ya hemû kurdan.
Qadî Mihemed, berî têkçûn komarê û girtina xwe ”Ala Komara Kurdistanê” teslîmî Mele Mistefa Barzaî kir û got, ”wê biparêze û nehêle tu carî li erdê keve!”
Û Mele Mistefa Barzanî jî ev wesiyeta Qazî bi cî anî û ala Kurdistanê weke roniya çavê xwe parast.
Ev al nuha li beşekî Kurdistanê, li Kurdistana başûr, li asîmanên Kurdistanê hêl dibe.
Hukûmeta Komarê di warê aborî, civakî, edebî û kulturî da jî gelek gavên girîng avêtin. Rojname û kovar derxistin. Ji bo pêşxistina zimanê kurdî gelek hewil hat dayin û hin gavên girîng hatin avêtin.
Zimanê Kurdî weke zimanê Komarê yê resmî hate qebulkirin.
Tiyatroya kurd hat avakirin.
Yekîtiya Jinên Kurdistanê hate sazkirin.
Bi kurtî, her çiqasî temenê Komara Mehabadê kin ajot jî, lê Mahabad di her warî da dîsa jî bû navenda siyaset û rewşenbiriyê.
Piştî demeke kin, Yekîtiya Sovyetê alîkariya ku dida Qazî Mihemed qut kir û hêzên Sovyetê di 9-ê gulanê da paşda vekişiyan û xwestin ku Qazî Mihemed jî Kurdstanê terk bike û here îltîcayê Sovyetê bike.
Lê Qazî Mihemed ev yek red kir û got ez tu carî welatê xwe û gelê xwe terk nakim.
Di 16-ê mijdara 1946-an da(16/11-46) hêzên artêşa Îranê berê ketin paytexta Azerbaycanê Tebrîzê û dû ra jî berê xwe dan Mehabadê.
Û di 17-ê kanuna 1946-an da(17/12-46) jî bi alîkariya îngilîzan ketin Mahabadê û Komara Kurdistanê ya Mehabadê hilweşandin.
Û di 31-ê adara 1947-an da jî Qazî Mihemed, serokwezîr Hecî Babe Şêx, wezîrê parastinê Seyfî Qazî li Meydana ku Komar lê hatibû avakirn bi darde kirin.
Qazî Mihemed, li Meydana Çarçira di merasîma avakirina Komara Kurdistanê da wiha sond xwaribû:
”Bi mezinahiya navê Xwedê, bi rûmeta Qurana Kerîm, li ser welat û ala xwe ez sond diwxim ku ezê heta dilopa dawî ya xwîna xwe û nefesa xwe ya dawî, bi can û malê xwe di rêya azadiyê da, ji bo ku alên me li asîmanan pêl bidin têbikoşim.”
Û bi rastî jî Qaziyê nemir sadiqê sonda xwe ma û ji bo ku ala kurd li asîmanên Kurdistanê hêl bibe canê xwe feda kir.
Bira ciyê wî û hemû şehîdên kurd û Kurdistanê behişt be.
Ji îfadeya Qaz Mihemed ya di mahkimê da, ji bo çi Mele Mistefa Barzanî hat Mahabadê? Û bersîva Qazî ya dîrokî !

Kolonel Eta:
Bi rastî jî ez dixwazim tu bersîva vê pirsiyara min bidî, madem tu hewqasî hogirê gel û welatê xwe yî, çima  û ji bo çi te rê da biyaniyan ku têkevin vî welatî û bibin serbazên gelê te?

Qazî Mihemed:
Hun vê gotinê pir dubare dikin, welê diyar e meramê we hêzên rûs û îngilîzan e?
Serheng Eta:
Na, merema min Mela Mistefa Barzanî ye!

Qazî Mihemed bi ken got:
Min berê bersîva vê pirsiyara we daye, dubarekirina wê ne gerek e. Min ji we re got ku ne min û ne jî biyaniyan û ne jî kurdan Barzanî neaniye. Mele Mistefa kurd e û Kurdistan mala her kurdekî ye. Mele Mistefa weke ji beşekî mala xwe hatiye beşekî din, mafê her kesî jî heye ku li her cih û quncekê milk û mala xwe bigere.
Kesî  Mele Mistefa Barzanî neaniye, ew bi xwe hatiye, ji ber ku ew kurd e û Kurdistan mala her kurdekî ye, mafê her kurdekî heye li ser her buhostek axa xwe, li her ciyê ew bixwaze bijî, ji ber ku maf yê xwediyê malê ye.

Ji siyasetê ra jî erbab lazim in


Gava însanên baş, jîr û jêhatî, însanên zana û xwedî şiûrê netewî dest navêjin siyasetê, siyaset dikeve destê merivên nezan, pîs, bêkêr, pûlperest û ji kurdayetiyê şiûrê netewî bêpar.
Kesên wiha bi gazin û rexneyan nayên guhertin, baş nabin, dev ji siyaseta xwe ya şaş bernadin. Çimkî ew çi bin ew in, nikanin bibin tiştekî din. Dibê meriv viya bibîne û qebûl bike. Her însan nikane her siysetê bimeşîne, her fikirê biparêze.
Çare dibê siyaset ji alî kesên erbab ve were kirin, kesên ku Kurdistanê, azadiyê û serxwebûnê dixwazin…
Ê di nava kurdan da jî erbabên siyasetê pir kêm in. Dijmin bi malê me, bi malzemeyê me lîstiye. Gelek însanên me yên hêja ji ortê rakirin, hinek jî gêj kirin, ji taqet da xistin.
Û erbabên hene jî darê wan di xênî hilnayê, dengê wan naçe derekê, hêza wan kêm e.
Pûçkirina xeta xwar ji bicîkirin û xurtkirina xeta rast zahmettir e. Ji bo wê, xebat, marîfet û keramet hewce ye, heta xelk emel, marîfet û kerametê meriv nebîne, bi çend beyan û bi çend civînan berê xwe nade meriv, nabe hevalê meriv.
Û ji bo vê jî xebateke bi îstîkrar û wext lazim e. Lema pêşiyên me gotine xwediyê sebrê mîrê Misrê…

XXX
Carnan meriv dixwaze bide dû dilê xwe, wî ji xwe ra bike rêber û ew çû ku meriv jî here wir...
Lê aqil hertim xwe tevî îşê wî dike, carnan destûrê didê û carnan jî nadê. Feqîrê dil ji destê aqil ketiye belayê, ne kane hertim guh bidê û ne jî kane qet guh nedê. Maye di orta xelî û celîl da. Û heta mirinê jî ewê di vê cendereyê da here û were....

XXX

Li Tirkiyê edeb û heya her ku diçe kêm dibe. Bi taybetî jî di nav camîa siyasî da bi qasî misqalekî jî nemaye. Gava bi însanan ra edeb û heya nemîne ji însaniyetê derdikve...

21 januari 2015

Rih dibe bihost neyar nabe dost

Serok û siyasetmedarên ku îro xurt in û xwedî hêz in hîn baş fêm nekirine ku dijminên bavan tu carî nabin dostên lawan. Ya jî rî(rih) dibe bihost dijmin nabe dost!
Dijminê ku perçakî Kurdistanê îşxal kiribe û beşekî miletê kurd kiribe bindest, nabe dostê miletê kurd û Kurdistanê yê beşekî din.
Roja ku serok û siyasetmedarên me ev rastî fêm kirin û tu carî nebûn dostên neyarên xwe, tu carî ji neyarên xwe bawer nekirin, tu carî pişta xwe nesipartin neyarên xwe, wê demê ewê biser kevin...
Bi dîtina min hîn tu serok û tu partî li gorî van prensîpan hereket nake….

XXX
Lihevkirina hêz û partiyên kurd ji şerê li hemberî dijmin zortir e. Roja ku lihevkirina kurdan, tifaqa nabêna wan ji şerê li hemberî dijmin rehettir bû kurd ewê biser kevin û welatê xwe rizgar bikin.

XXX
Dewletên kolonyalîst dema bi hêzên kurd ra dikevin nava têkiliyan nabin dostên kurdan, şûrê wan nakşînin, dev ji stratejiyên xwe yên mişterek bernadin û ya herî muhîm jî ji bo kurdan tu carî nabin dijminên hev.
Belovacî wê, ji bo ku li hemeberî kurdan xwediyê siysteke mişterek bin û zirarê nedin hev, hevûdu ji van têkiliyên bi kurdan ra agahdar dikin.
Dibê kurd jî wiha bikin, têkiliyên kurdan yên bi van dewletan ra dibê tu carî kurdan neyne heberî hev, zirarê ned kurdên beşekî din û tifaqa wan ya netewî…

XXX

Ronakbîrî, haydariya ji dîroka xwe, ji tiştên baş û xerab yên dîroka xwe ye. Yê ku haya wî ji dîroka wî, ji serketin û têkçûna gelê xwe hebe xwedî şiûrekî netewî ye û ronakbîr e.

20 januari 2015

Nivîskarî karekî zor e


Nivîskarî, rexnegirî ne karekî hêsa ye. Hela ji bo kurdan qet û qet ne hêsa ye, heta karekî pir zor, bi gelş û bi meşaqet e. 
Bi nivîskariyê qesta min kolumnîstî yanî kesê ku di rojname, medya sosyal ya jî di bloga xwe da dinivîse. Meriv dikane ji bo kesê wiha bibêje blogîst jî. Ez şair û romannivîsan ji vê katagoriyê cihê dikim.
Tu nivîskarekî, rexnegirekî çiqasî baş bî jî ne mimkûn e ku herkes ji te hez bike. Ji ber ku karê te rexnekirin, krîtîkkirin e. Pirrê caran tu tiliya xwe di qula mozê ra dikî, kerran bi guh dikî...
Tu çi binivîsî hinek pê kêfxweş dibin, lê hinek jî pê diqeherin. Hinek pesnê te didin û te bi asîmanan dixin, lê hinek jî êrîşî te dikin, te dixin binê erdê.
Hinek dibêjin yaho te çawa bîr bir tiştekî wiha nivîsî, helal be ji te ra, em te pîroz dikin û hinek jî bi gewriya te digrin û dibêjin, tu çawa dikanî vê neheqiyê li me bikî, tu çawa dikanî tiştekî wiha binivîsî?
Welhasil tu carî tu nikanî nivîseke li gorî dilê herkesî, nivîske ku herkes jê razîbe binivîse. Miheqeq hinekê tiştê te nivîsîye neecibînin, peyveke te neheq û şaş bibînin.
Lê nivîseke dilê herkesî xweş bike jî nayê nivîsîn. Min bi xwe heta nuha nivîseke wiha, nivîseke ku herkes memnûn kiribe nenivîsîye. Bi her nivîske xwe ra miheqeq min hin kes aciz kirine û kêfa hinekan jî aniye...
Jixwe li gorî hin dîtinan nivîskar û rexnegirê ku herkes jê hez bike, herkes jê ra li çipikan bixwe ne tu nivîskar e.
Nivîskar dibê bi qasî dostên wî, hezkiriyên wî hene, dijminên wî jî hebin, dibê kesên jê biteqin jî hebin.
Jixwe hin kes hene dibê wek nivîskar, wek şexs ji te hez nekin, dema ew ji te hez bikin ne elameta xêrê ye, maneya xwe ew e ku di te da, di nivîskariya te da kêmasiyek, zeîfiyek heye.
Hin kes dibê ji meriv hez nekin û pesnê meriv nedin. Ev, pîvaneke baş e.
Yanî nivîskar dibê ne wek ”Dayika Teresa”(Moder Teresa) be, dibê bi nivîsên xwe, bi dîtinên xwe hinan jî nerehet bike, biêşîne, biqeherîne, huzûra wan birevîne. Nivîsakr dibê carnan bibe gul û carnan jî bibe strî û gongil. Û carnan jî bibe derzî û şûjin.
Lê ji bo nivîskariyeke wiha jî helbet cesaret û wêrekî lazim e, dibê dilekî biwêribe rastiyê û baweriya xwe bibêje bi meriv ra hebe. Merivê tirsonek nikane bibe nivîskarekî, rexnegirekî baş.
Merivê tirsonek, bizok û nermok, merivê newêre ji çewtiyê ra bibêje çewtî, merivê ku elemî be tim ji hinekan ra bibe hefîd, paşmêrî û siya wan nikane bibe nivîskar û rexnegirekî baş.
Nivîskarî, rexnegirî ji bo kurdan karekî pir zor e, ne karê herkesî ye, bi qasî zanînê jê ra cesaret jî lazim e.

19 januari 2015

Dibê meriv bi rubrîkên fêsadiyê yên medya tirk nexape


Medya tirk ji bo ku PKKê û PDKê bera hev bide çi ji destan tê dike. Piştî her beyaneke serokê Kurdistana Federe Mesûd Barzanî û PDKê li ser beyaneke PKKê, KCKê tavilê bi puntoyên mezin manşetan davêjin, ”Barzanî bersîveke pir sert da teşebusa kantonan”, ”ji Barzanî gotinên pir sert”, ”Barzanî pir sert peyivî”, Barzanî bersîveke pir sert da PKKê…”
Û roja din jî dest mezinkirina bersîvên PKKê û KCKê dikin: ”KCKê bersîvek pir sert da Barzanî”, ”PKKê bersîveke pir sert da îdareya Barzanî”, ”Ji PKKê reaksiyonek pir sert !”
û ev yek li ser vê mînwalê wiha dom dike…
Lê gava meriv beyan û bersîvên herdu aliyan dixwîne, meriv dibîne ku yek jî qet ne ”sert” e.
Di mesela kantonên Şengalê da serok Barzanî û meclîsa Kurdistanê bi zimanekî maqûl xwstine PKK dev ji avakirina kantonan berde, xwe tevî karûbarên hukûmeta Kurdistanê neke, teşebuseke wiha şaş e.
Herwisa gava meriv bersîva PKKê û KCKê dixwîne, ew jî ne sert in, kantonan naparêzin, dibêjin em naxwazin Şengal ji Kurdistanê veqete. Yanî bi kêmanî li gorî beyanên çend roj berê bi paşda vekişînek heye.
Lê yên sernivîsê dixwîne dibêje belkî van ji Baranî ra gotinên pir giran kirine, jê ra rest xwendine.
Ji ber ku dixwazin kurdan bera hev bidin loma jî sernivîsên(rubrîkên)provakatîf davêjin, ji bo ko maksîmal balê bikşînin ser xwe.
Û hin kurdên me jî bêyî ku nivîsan bixwînin, bi sernivîsan tavilê tên xeleyanê û êrîşê dibin ser Barzanî û PDKê û yên din jî êrîşî PKKê û KCKê dikin. Yanî dost, dilxwaz û hevalên herdu aliyan jî pir rehet tên provakasyona tirkan.
Dibê meriv şiyar be û bi manşet û sernivîsên medya tirk nexape, bi wan rubrîkan ”pir sert” armanca wan fêsadî û gelacî ye…

18 januari 2015

Weleh yekîtî û piştgiriya derve tunebe em nikanin bihostek erd jî rizgar bikin

Heger em dixwazin Şengal, Kerkûk û hemû herêmên derî sînorên Kurdistana Federe rizgar bibin û bi Kurdistanê ve werin girêdan û li başûr Kurdistaneke serbixwe çê bibe, dibê em kurdên herçar perçan bi hemû hêz û îmkanên xwe yên leşkerî û siyasî piştgiriyê bidin Kurdistana Federe, serok û birêvebirên wê. 
Ji ber ku îro di warê qanûnî, huqûqî, siyasî û leşkerî da ew nûnerên miletê kurd yên herî meşrû û qanûnî ne, bi rayên miletê kurd hatine hilbijartin. Û ji ber vê meşrûîyeta xwe jî li hemberî terorîstên, ereb û Daîşê ji cîhanê piştgirî û alîkariyeke xurt digrin.
Bêyî piştgirî û alîkariya navnetewî rizgarkirina Şengalê, Kerkûkê û herêmên din ne mimkûn e.
Heger hevkariya bi kurdên başûr ra berdewam be PKK û PYD jî ewê ji vê yekê feydeyeke mezin bibînin û ji xwe dibînin jî.
Hevkariya bi kurdên başûr û Kurdistana Federe ra li kara me hemû kurda ye.
Hevkariya bi kurdên başûr ra ji bo hemû kurdan, ji bo PKK û PYD jî îmkanên siyasî, dîplpmatîk û leşkerî peyda kiriye. Ev rastî pir vekirî ye. Îro rewş wiha ye. Dibê meriv van îmkanan neke qurbanê jn hesabên hizbî yên biçûk û bi zirar.
Loma jî dibê PKK, PYD û hemû hêzên din gelşan ji kurdên başûr ra dernexin û bi yekîtiyeke netewî derkevin hemberî cîhanê. Bi çêkirina kanton mantonan aloziyê çênekin û vê atmosfera pozîtîf xera nekin. Weleh yekîtî û piştgiriya derve tunebe em nikanin bihostek erd jî rizgar bikin
Ev, nayê wê maneyê gava kurdên başûr şaşiyekê bikin, ya jî hin gavên li gorî me şaş bavêjin hêzên din ewê dengê xwe nekin. Helbet ewê dengê xwe bikin û raya xwe bibêjin.
Lê dibê ev yek bi riya diyalogê, bi dan û stendinê û bi hevkariyeke netewî, bi rê û metodên dostane were kirin.
Hêviya hemû kurdan ew e ku berpirsiyarên PKKê, PYDê, PDKê, YNK û hukûmeta Kurdistanê ewê hemû gelşên nabêna xwe bi riya diyalogê çareser bikin û rê nedin teşxeleyên bi zirar.

Nivîskarên me jî dişibin siyasetmedarên me


Heta salek du sal berê jî min ji we ra digot hemû nivîskarên kurd yên li Kurdistanê û Tirkiyê wek bira ne, hemû ji hev hez dikin, tu carî ji hev nadexisin, ji hev nabuxidin. Li hemberî hev xwedî tolerans in. 
Her kovara nuh derdiket, her nivîskarê min nivîsa wî, rexne, çîrok û romana wî didît ez ji kêfa difiriyam, min dixwest herim wan yek bi yek himêz bikim, pîroz bikim.
Min qet bawer nedikir ku nivîsakr û rexnegirên li Kurdistanê û Tirkiyê dijîn jî wek partî û siyasetmedarên kurd ji hev tijene, guleyan ji hev ra dihelînin, ji bo ku êrêşî hev bikin, dilê hev bihêlin li pelekî nexwendî digerin.
Gotineke ez tu maneyekê nadimê yekî din digre ser xwe û pê aciz dibe. Ji ber ku haya min ji tiştên pişt perdê, ji gelş û minaqeşeyên di nabêna wan da qewimîne tuneye.
Ez jî carnan saf saf xeyal dikim, dibêjim rojekê çend navên ez wan nas dikim bibînim, bînim ba hev, bi wan ra xebatên wan, zahmetiyên wan, rewşa edebiyata kudî minaqeşe bikim. Diyar e min ji xwe ra xewn dîtiye, di xewnê da hertişt mimkûn e, lê gava meriv bi xwe dihese mriv dibîne ku ew xewn bûye…
Ez hêdî hêdî dibînim ku tu ferqeke nivîskar, rexnegir û edîbên kurd ji partiyan û siyasetmedaran tuneye, ew jî ji hev tijene...
Ez nuha fêm dikim ku ez gelkî saf bûme, belkî jî peyveke min e baş di heqê yekî da, silaveke min bi yekî ra dilê yekî din ji min sar bike. Ji ber ku hin caran meriv ji hevalê kesê meriv jê hez nake jî hez nake…
Ji ber ku ez di tu kovarê da nanivîsim, ne di nava kadirê tu kovarê da me lema jî ez ji nêz ve zêde kesî nas nakim, tenê bi riya internetê, xiyabî çend kesan nas dikim, em carnan silavê li hev dikin.
Van rojên dawî hin sohbet û minaqeşeyên di nabêna hin nivîsakarên kurd da wek kurdekî li xerîbiyê dijî ez xemgîn kirim, xwezî ne wiha bûya…
Xwezî ew jî ne wek siyasetmedaran bûna, xwezî têkilî û hestên wan yên derbarên hev da gelkî xweşbîntir û xoşewîstir bûya…
Ez hêvî dikim bi van rêzan min dilê kesî ji xwe nehîşt, kes ji xwe nexeyidand…

2015-01-17

17 januari 2015

Di nava kurdan da zanîn û hişê netewî xurt dibe


Bêguman gelek sebeb û faktorên der û hundur yên siyasî û leşkerî yên bindestiya kurdan hene. 
Ji van sebeban yek jî meriv dikane bibêje yê herî muhîm jî bêtifaqî û neyartiya kurdan ya xwe bi xwe ye. 
Roja ku kurd bi vê sebebê bindestiya xwe ya sasî bihesin û dev ji neyartiya hev berdin û tifaqa xwe çêkin, ewê bikanibin zora neyarên xwe bibin û bigihîjin azadiya xwe.
Van 30 salên dawî yên liberxwedan û têkoşîneke pir bi xwîn û li alî din jî bêemsal şiûra elzemiya yekîtiyê û hevkariyê li ba kurdan xurt kiriye.
Di mistewa siyasî da ev zanîn û hiş(şiûr) hîn baş ne kemilî be jî, di nava partiyan da hîn hin gelş hebin jî, lê di nava gel da girîngiya hişê(şiûra) tifaqê û yekîtiyeke netewî roj bi roj xurt dibe û serok û siyasetmedaran mecbûrî yekîtiyê û siyaseteke netewî dike.
Ev pêşketin hêviyê dide meriv. Roja kurd bi rastî yekîtiya xwe çêkin ewê bikanibin zincîrên bindestiyê bi hêsanî biqetînin û neyarên xwe tarûmar bikin…

XXX
Ez zanim ez ne mişk im lê...

Yek nexweş ketibû, digot belkî ew mişk e, loma jî ew rakirin tîmarxanê(nexweşxaneya aqil). Piştî ku tedawiya wî qediya tuxtor jê pirsî, got:
-Nuha tu mişkî ya jî însan însan î?
Yê dîn bi rengekî ji xwe bawer got:
-Mişkê çi tuxtor? Helebet ez însan im.
Li ser vê bersîvê tuxtor got:
-Ê wê demê tu dikanî herî. Mana xwe tu êdî baş bûyî.
Dîn çer ji derî derket dernekt, got îmdattt û dîsa paşda reviya hundur. Tuxtur matmayî ma, got:
-Xêxr e, çi bû?
Dîn bi helkehelk got:
-Min li ber derî pisikek dît, lema tirsiyam…
Tuxtor got:
-Kurro ka te êdî xwe mişk nedihesinabd?
Dîn got:
-Tuxtor, ez zanim ez ne mişk im, le pisikê ji ku bizanibe…

Dibê em vê piştgiriya cîhanê ji dest xwe bernedin

Piştî serdana xwe ya Kurdistana başûr wezîra parastinê ya Almanya Ursula von der Leyen gotiye:
”Hêzên navnetewî dibê hîn zêdetir alîkariya kurdan bikin. Di serdana xwe ya dawî da min dît ku hêza kanibe zora Daîşê bibe tenê kurd in. Di micadala li hemberî Daîşê da kurd bi rastî jî serketî ne. Ewrûpa û dinya ji bo ku piştgiriya xwe nîşan bidin bi hev ra dibêjin em ”Charlie Hebdo” ne. Ev pir muhîm e. Di micadela bi Daîşê ra jî civata navnetewî dibê bibêje, ”em hemû kurd in, emhemû êzdî ne!”
Beyaneke pir muhîm e, ji bo me kurdan gotinên hîvîdar in.
Kurd mecbûr in zora Daîşê bibin, çimkî mesela man û nemanê ye. Heger kurd zora Daîşê nebin û Daîş zora wan bibe ev têkçûn mirina kurda ye. Mesela kurdên bakur, başûr û rojava diqede, êdî hew dikanin hebûna xwe bidomînin û doza azadî û rozgarbûnê bikin. Yanî şerê bi Daîşê ra ne henek menek e, şerê man û nemanê ye.
Çimkî Daîş artêşa Tirkiyê, Îraqê û Sûriyê ya miştereke e. Bi taybetî Tirkiye û Îraq bi xurtî alîkariya Daîşê dikin, wê sewq û îdare dikin. Li gorî lêkolîna Prof. Dr. Umit Ozdag 12 hezar tirk di nava Daîşê da li hemberî kurdan şer dikin. Yanî Tirkiyê ne tenê di warê îstîxbaratî û lojîstîk da, bi însanên xwe jî alîkariya Daîşê dike, rasterast di nava şer da ye.
Belkî heta dereceyekê Îran jî çavê xwe ji şerê Daîşê li hemberî kurdan ra digre.
Loma jî şerê kurdan bi Daîşê ra şerê man û nemanê ye, ji bo kurd bijîn dibê zora Daîşê bibin.
Û ji bo ku kanibin zora Daîşê bibin jî alîkariyeke zurt ya derve, ya Emerîka û Ewrûpayê lazim e. Bêyî alîkariya Emerîka û Yekîtiya Ewrûpayê kurd bi îmkanên xwe tenê nikanin zora Daîşê bibin.
Loma jî ev gotinên Ursula von der Leyen xanimê ji bo me pir girîng in û ez wek kurdekî ji ber van gotinan spasî wê dikim û dibêjim mala te ava be…

16 januari 2015

Kurd ji filistîniyan ra masiyan ji xwe ra kûsiyan digrin


Heta nuha kurdan di şerê Îsraîl û filistîniyan da tim piştgiriya filistîniyan kirine, heq neheq, rast çewt tim li dijî Îsraîl derketine. Ji bo piştgiriya filistîniyan tim bi sedhezaran daketina kolanan û Îsraîl protesto kirine.
Di nava kurdan da partî û siyasetmedarê, ronakbîrê piştgiriya filistîniyan nekiribe û neke tuneye. Her kurd piştgiriya filistîniyan li ser xwe wek wacibekî, wek mecbûriyetekê dibîne.
Heger ne bi sedan be jî lê gelek kurdî di şerê Îsraîl û filistîniyan da di cepheya filistîniyan da şer kirin û hatine kuştin.
Lê li gel vê jî heta nuha serokekî, siyasetmedarekî, ronakbîrekî filistînî eşkere piştgiriya têkoşîna kurdan nekiriye, li dijî teror û qetlîamên Îraqê derneketiye, zulm û terora Sûriyê ya li hemberî kurdan tu carî şermezar nekirye.
Heta bira Sûrî û Îraq li wir bimîne, filistîniyan û siyasetmedarên wan, ronakbîrên wan piştgiriya kurdên Kurdistana bakur jî nekirine, rojekê li hemberî zulm û terora dewleta tirk, ku ev serê salan e li hemberî miletê kurd tê meşandin derneketine.
Dema meriv vê şêla wan rexne dike jî dibêjin, ”weleh em mecbûr in, Tirkiye li hemberî Îsraîl alîkariya me dike.”
Ji bo berjewendiyên xwe ew bi dijminê me ra, bi Îraqê, Sûriyê û Tirkiyê ra dibin dost, li wir buroyan vedikin û piştgiriyê ji wan digrin rast e, normal e, kes îtîraz nake.
Lê gava kurd dixwazin bi Îsraîl ra têkiliyê deynin, jê alîkariyê bigrin qiyamet radibe, ew û hin kurdên me bi hev ra bi dengekî bilind dibêjin nabeee, tiştekî wiha sûc û qebheteke pir giran e! Ma emê çawa bi Îsraîl ra têkiliyê deynin? Tiştekî wiha şerm e! Îsraîl zulmê li filistîniyan dike. Îsraîl erdê filistîn îşxal kiriye…
Lê yynî kurd nafikirin, nabêjin yaho tiştê ji bo wan dibe, çima ji bo me kurdan nabe? Ma Tirkiye jî zulmê li me nake?
Ma Tirkiyê jî welatê me îşxal nekiriye?
Gava ew guh nadin vê hesasiyeta me, çima emê guh bidin ya wan.”
Çima gava ew bi neyarên me ra dikevin nava têkilî û hevakriyê dibe, çima gava em têkevinê nabe, sûc e, qebhet e, sosiret e?
Dema ji devê kurdekî di heqê Emerîka da gotineke hebikî nerm dibihîzin çep û rast û dîndarên tirk û kurd bi hev ra êrîş dikinê, dibêjin ”wey xayin, wey hevakrê emperyalîzmê”, tu çawa dikanî hevkariya bi Emerîka ra biparêzî?
Lê li alî din, hevkarî û piştgiriya Emerîka ya bi filistîniyan ra kêm dibînin, dixwaze Emerîka bêtir alîkariya filistîniyan bike. Ji ber ku Emerîka baş alîkariya filistîniyan nake Emerîkayê rexne dikin.
Yanî alîkarî û piştgiriya ji bo filistîniyan rast dibîne, ji bo xwe, ji bo gelê xwe yê sed qatî ji filistîniyan mazlûmtir şaş dibîne.
Çima wiha dike, çima wiha difikire?
Ji ber ku aqilê wî ne ji kîsê wî ye, ji kîsê xelkê ye. Bi aqilê ji kîsê xelkë meriv nikane siyaseteke netewî(millî)bimeşîne.
Bi baweriya min dibê em jî wek herkesî siyaseta xwe ne li gorî ku xelkê çi bibêje, li gorî berjewendiyên xwe saz bikin, bimeşînin. Ya rast ev e û jixwe herkesî wiha dike, tenë em kurd korfahm in, ji xelkê masiyan û ji xwe ra jî kûsiyan dikgrin….

15 januari 2015

Yaşar Kemal tim kurd mezin kirine


Yaşar Kemal nexweş e û rakirine nexweşxanê. Ez jê ra sihet û şifayê dixwazim. Yaşar Kemal 92 salî ye, wek her benîademî ewê jî rojekê ji vê dinya derewîn bar ke. Mixabin rê li ber mirinê nayê girtin.
Ez dibînim di medya sosyal da li ser berhem û nasnameya Yasar Kemal hin tişt tên nivîsîn. 
Berî hertiştî bi qasî ez dizanim, Yasar Kemal di tu berhemeke xwe da kurd reben, nezan û pîs nîşan nedaye. 
Belovacî wê di çîrok û romanên xwe da tim pesnê kurdan daye, bi dilovanî û hezkirin qala wan kiriye. Ev gelkî muhîm me.
Û wek fikir jî tim xêra kurdan xwestiye, neyartiya kurdan nekiriye û carnan jî vekirî şûrê kurdan kişndiye, bûye piştevanê kurdan. Rast e hin caran jî bêdeng maye., wek jê dihat hêvî kirin dengê xwe bilind nekiriye. Ev jî rast e. Lê ev meseleyeke din e.
Malbata Yasar Kemal ji Kurdistanê, ji Ercîşa qeza Wanê koçî Edenê kiriye. Loma jî Yaşar Kemal di bîrûraya giştî da wek kurd tê zanîn. Û ew jî xwwe wek kurd qebûl dike, bi kêmanî negotiye ez ne kurd im. Ez lê rast nehatime.
Lê bi rastî kurd e ne kurd e ez baş nizanim. Dikane ne kurd be jî. Belkî bi koka xwe ermenî be jî. Lê wî bi xwe di vî warî da tiştekî wiha negotiye, eksê wê tim gotiye ez kurd im. Lê wek meriv dixwaze nasnameya xwe zêde dernexistiye pêş, nexwestiye li ser vê bipeyive.
Lê dixwaze bira Yaşar Kemal kurd be ya jî ermenî qet ferq nake, camêr li dijî kurdan tiştekî xerab nekiriye, gotinek xerab negotiye û di berhemên xwe da jî tim bi başî qala kurdan kiriye. Loma jî dibê em bi çavên yekî ji xwe lê binêrin û wek yekî ji xwe qedir û qîmetê bidinê.
Lê Yaşar Kemal kurd be jî ne nivîskarekî kurd e, çimkî wî berhemên xwe ne bi kurdî, bi tirkî nivîsîne. Bi dîtina min meriv bi çi zimanî binibvîse meriv nivîskarê wî zimanî û wê edebiaytê ye. Hin kurd vê rastiyê qebûl nekin jî ev wiha ye.
Gelek nivîskar hene bi eslê xwe cihû ne lê bi îngilîzî, fransî, almanî, îspanyolî û swêdî dinivîsin. Lê ji ber ku bi nîjada xwe cihû ne berhemên wan jî nabin malê edebiyata cihûyan. Kê bi kîjan zimnî nivîsî be ew berhem male wî zimanî ye.
Meriv bi kîjan zimanî bistirê meriv dengbêj û hunermendê muzîka wî zimanî ye. Yekî bi eslê xwe kurd bi tirkî bistirê ew hunermendekî muzîk û zimanê tirkî ye. Ev yek ji bo edebiyatê jî wis ye. Ji ber ku edebiyat jî bi zimên dibe. Di edebiyatê da ziman Esas e.
Romana “Efsaneya Çiyayê Agirî” tenê têr dike ku em hurmetê nîşanî Yasar Kemal bidin û qedrê wî bigrin.
Careke din ez jê ra şîfayê dixwazim…

14 januari 2015

Buharê were lê ezê dîsa nebînim

Li kolaneke parîsê parsekekî kor bala şair dikşîne. Tabeleyek(lewheyek) di hustuyê parsek da bûye. Û li ser jî, ”ez ji makzayî da kor im, sedeqeyekê bidin min !” nivîsî bûye.
Şair ji yê parsek dipirse, dibêje tu rojê çiqasî qezenc dikî? Parsek dibêje rojê li dora neh deh frankan qezenc dikim.
Li ser vê, şair lewheya(tabeleya) di hustuyê parsekê kor da ters diqulibîne û li ser hin tiştan dinivîse. Û dû ra jî ji kor ra dibêjie:
-Ji bo ku tu zêdetir qezenc bikî min çend tişt nivîsîn. Gava piştî hefteyekê ez hatim ba te, tu yê ji min ra netîceyê bibêjî.
Şaîr piştî hefteyê diçe ba parsekê kor û xwe pê dide nasîn. Parsek dibêje:
-Begê min, bi Xwedî ez çuqasî spasî te jî bikim jî hindik e. Di hefteyekê da qezenca min du qat zêde bû. Lê ez gelkî meraq dikim, ma te li ser tabeleyê çi nivîsî?
Şair dibêje: berê li ser tabeleyê, ”ez ji makzayî da kor im, alî min bikin” nivîsî bû. Min ji dêl wê ve, ”buharê were, lê ezê dîsa nebînim” nivîsî
Yanî ev jî tê wê maneyê ku çi kar dibe bira bibe, gava meriv bizanibe bi rengekî xweşik û bi tesîr qal bike meriv li karê ye.
Gava armanc kar be, firotin be, balkişndin û reqlam be riyên xweşkirinê, şîrînkirinê pir in. Sînorê vê yekê qet tuneye, hertim meriv dikna rê û metodên hîn baştir bibîne.
Ev rêbaz û qaîde ji bo parsekekî jî, ji bo tacirekî jî, ji bo edîbekî jî û ji bo partiyekê jî derbas dibe.
Ji bo baştirkirinê tenê bira daxwaz û lêgerîn hebe. Dema ev hebin hertişt mimkûn e, meriv tim dikane riyên hîn baştirkirinê bibîne.

XXX

Serokê Diyanetê yê Tirkiyê Mehmet Gormez, ji meşa Parîsê ya li dijî terorê gelkî aciz bûye û gotiye, ”me ibret li protestoya Parîsê temaşe kir. Kesên ji bo kuştina 12 kesan li Parîsê qiyamet rakirin ji bo kustina bi milyonan misilmanan dengê xwe nakin…”
Alimekî dînî qetlîama Parîsê biçûk bibîne û ji protestoya li dijî terorîzmê ra jî bibêje ”ibret” xwediyê mejiyekî kufikî û zengarî ye, xwediyê îdeolojiyeke nîjadperest e.
Lê pir ne dûr e ku Gormez, li ser emir û daxwaza Erdogan van gotinên sosiret dibêje. Ji ber ku Erdogan cendik û çend caran rynï gotin dubare kirine. Loma jî pir mimkûn e ku Gormez li ser daxwaza Erdogan van gotinan dibêje….
Qetlîama Parîsê careke din baş û xerab, nîjadperest û humanîst ji hev gerand û meskeya gelek kes û alimên îslamî daxist, derket ortê ku ew çiqasî nîjadperest in….

13 januari 2015

Bi tirkî micadele li dijî asîmîlasyonê nayê dayin

Îsmaîl Beşîkçî xoce gotiye, ”di merasima cenazeyê Murad Bozlak da serokê HDPê, DBPê, DTKê û seroka belediya Amedê bi tirkî peyivîn û asîmîlasyon rexne kirin.”
Û dû ra jî rexneya xwe bi pirseke manîdar wiha domandiye:
”Bi axaftina tirkî ma meriv dikane li dijî asîmîlasyonê micadelê bide? Gelo ev yek dikane baweriyê bide meriv?”
Helbet baweriyê nade meriv û helbet bi tirkî li dijî asîmîlasyonê micadele nayê dayin.
Belovacî wê, axaftina û nivîsîna bi tirkî piştgiriya asîmîlasyonê kirin e, alîkariya bi siyaseta dewletê ya helandina kurda ye. Nêt çi dibe bira bibe, axaftin û nivîsîna bi tirkî ji karê bêtir zirarê dide kurdan û di nava kurdan da asîmîlasyonê berfirehtir dike, kurdan dihogirîne tirkî.
Dibê siyasetmedarên Kurdistana bakur jî wek yên başûr siyasetê bi zimanê xwe bikin, bi gelê xwe ra bi kurdî bipeyivin.
Dibê kurdên Kurdistana bakur jî wek yên başûr fêr bibin bi hevdu ra bi kurdî bepeyivin.
Heta ku ev yek nebe, heta ku kurd hêviya tirkan qut nekin tirk dev ji hêviya asîmîlekirina kurdan bernadin.
Ji ber ku yên hêviya asîmîlebûnê didin dewleta tirk kurd bi xwe ne, kurd bi dilxwazî asîmîle dibin.
Kurd sal bi sal dihelin û dev ji kurdî berdidin. Zarokên kurd bi kurdî mezin nabin.
Gava cîlên nuh bi zimanê xwe mezin nebin ziman roj bi roj berbî mirinê dihere.
Dewlet vê yekê dibîne û loma jî serî li kurdan digerîne, naxwaze perwerdeya kurdî qebûl bike û kurdî bike zimanê resmî. Hêviya dewletê ew e ku piştî 10-20 salên din kurdên kurdîzan ewê têkevin hindikayiyê û ev yek jî ewê bibe sebebê kurd dev ji Kurdistanê û serxwebûnê berdin.
Yanî gava piraniya kurdan weren asîmîlekirin û ziman bimre kurd jî ewê dev ji Kurdistana serbixwe berdin û bi demê ra bihelin, bibin tirk.
Ev ne dîtineke beradayî ye, para wê ya rsatiyê pir e. Ziman daxwaz û hêviya serxwebûnê zîndî digre.
Heger ne ev hêvî û hesabê dewletê bûya ji zûda perwerdeya bi kurdî qebûl kiribûn ûli gorî xwe mesela kurdî çareser kiribûn. Yanî di vî warî da gavek avêtibûn.
Lê di warê asîmîlekirina kurdan da bêhêvî nebûne.
Bi qasî min fêm kiriye ji gelek kesî ra axaftina kurdî, fêrbûna kurdî ji dînguhertinê jî zortir e. Ji bo dîndarekî derketina ji musilmaniyê çiqasî zor be, ji bo kurdekî tirkîaxêf jî fêrbûna kurdî, devjêberdana tirkî hewqasî zor e.
Yanî meriv dikane bibêje ji bo milyonan kurd tiştekî nêzî nemimkûniyê ye.
Ji bo ku kurd dev ji tirkî berdin û bi kurdî bipeyivin, kurdî fêr bibin dibê guherîneke fikrî û îdeolojîk ya pir radîkal derbas bikin. Heta ku di mejiyê wî da, di dilê wî da, di dîtin û îdeolojiya wî da û di şexsiyeta mirovê kurda da depremeke wiha mezin neqewime dev ji tirkî bernade û derabsî kurdî nabe, kurdî fêr nabe.
Baweriyeke min ya din jî ev e: kesê ku hest û tamara kurdayetiyê, kurdperweriyê pê ra zêde xurt e kurdî fêr dibe, bi kurdî dipeyive û dinivîse. Zêde îltîfatî tirkî nake. Heger kurdî dizane kurdiya xwe pêşda dibe, heger nizane fêr dibe, dixwaze fêr bibe. Yanî dikeve nava hewildanekê.
Û kesê ku tamara kurdayetiyê pê ra zeîf e û ya çepîtiyê, misilmantiyê, ”enternasyonalîstiyê”, tirkîtiyê, Tirkiyebûnê pê ra xurt e ew nikane dev ji tirkî berde û kurdî fêr nabe.
Ne ku ev kes ne kurd e ya jî xwe kurd qebûl nake. Na mesele ne ev e, mesele hest e, daxwaz e, bawerî û hezkirin e.
Meriv ji bo kurd û Kurdistanê û zimanê kurdî, muzîka kurdî, sohbeta bi kurdî neşwite, di dilê meriv da pêlên hezkirina ji kurdî serî hilnedin meriv kurdî fêr nabe, nikane fêr bibe. Ji ber ku girêdayî xebateke şexsî ye. Girêdayî hezkirinê ye. Meriv hez neke dildar nabe, ji bo dildariyê hezkirin şert e. Fêrbûna kurdî jî wisa ye.
Tenê îstîsnayek heye, ew jî pere ye. Heger axaftina kurdî, fêrbûna kurdî pere, kursî û meqamekî bidê ewê fêr bibe. Ji bo fêrbûnê bixebite.
Mesela TRT Kurdî numûneya vê dîtina min ya herî konkret e. Ji ber ku pere têda hebû, yê çar gotinên kurdî li kuçê fêr bûbû jî çûn kar xwest.
Heger di TRTê da pere tunebûya, yanî xebata di wê da jî karekî fedekariyê û belaş bûya, ez bawer nakim kurd ji bo xizmetê wiha qefle bi qefle biçûyana ber deriyê TRTê û jê kar bixwestana.
Yanî sebebê xebata di TRTê da ne ji ber eşqa kurdî ye, eşqa pera ye.
Îmkanên wiha pir bûna, yanî kurdî pere bikira, zikê însan têr bikira ewê fêr bibûna. Lê îro ew bazar tuneye.
Bi kurtî, gelek kurd dixwazin bi kurdên ”tirk”, kurdên tirkîaxêv bin, kurdayetiyê, siyasetê, serokatiya milet bi tirkî bikin. Devjitirkîberdan ji bo wan întîxar e.
Helbet di nava herdu grûban da jî dikane hin îstîsna hebin, lê îstîsna qaîdeyê xera nakin.

12 januari 2015

Davutoglu, şivanê bi gur ra dixwe bi xwedî ra digrî


Di nabêna sê û çar milyon însan beşdarî meşa do li Parîsê li dijî terorê bûn. Ji çel welatî gelek serok û birêvebirên dewletan beşdarî vê meşa dîrokî bûn.
Di nava beşdaran da li gel serokwezîrê Swêd Stefan Lofven, serokwezîrê Îngilistanê David Cameron, serokwezîra Almanya Angele Merkel, serokwezîrê Îtalyayê Mateo Renzî, serokwezîrê Îspanyayê Mariano Rajoy, serokwezîrê Tirkiyê Ahmed Davutoglu jî hebû.
Di nava serok û lîderên Ewrûpa û cîhanê da hebûna yekî wek Davutoglu yê ku li cîhanê dilsoz û piştgirekî rêxistinên terorîst yên wek Daîşê, El Nusra û Hamasê yê pir beloq xuya dikir. Ji xwe hin rêxistinên ermeniyan li hemberî beşdariya Davutoglu nerazîbûna xwe nîşan dan.
Davutoglu, şivanê bi gur ra dixwe û bi xwedî ra digrî. Ji alîkî da ji Ewrûpayê, ji çar hawêlên cîhanê terorîstan li xwe top dike, perwerde dike û dû ra dişîne ser kurdan, li Kobanê, li Sûriyê û li Şengalê kurdan, ewrûpiyan dide kuştin û li aliyê din jî bi serokên Ewrûpa û cîhanê ra beşdarî protestoya li dijî terorîzmê dibe.
Ne alîkariya Davutoglu û welatê wî bûya jixwe ev terorîst îro tunebûn. Yên terorîst perwerde û xurt kirin û berra canê kurdan û ewrûpiyan dan Davutoglu bi xwe ye.
Lê ew çi bikin jî her kes dizane ku Tirkiye dewleta herî zêde pişgiriya terorîzmê dike, di dilê gelên ewrûpî da Davutoglu mahkûm bûye.

XXX

Dîktator fedî bikin nabin dîktator
Rojnameya Le Monde, beşdarbûna Ahmet Davutoglu ya “meşa azadiya xweîfadekirinê” ya Parîsê rexne kir. Li gorî Le Mondê yekî wek Davutoglu dibê di meşeke wiha da tunebûya. Ji ber ku li Tirkyê azadiya fikrî û çapemeniyê tuneye. Tirkiye, di nava 180 welatên azadiya çapemeniyê lê tuneye di rêza 154a da ye. Urdun di rêza 141ê û Gabon jî di rêza 98a da ye.
Le Monde dû ra henekê xwe bi Erdogan kiriye û gotiye, li gel vê jî Erdogan dibêje “Tirkiye welatê herî azad e…”
Dîktator fedî bikin nabin dictator, loma jî Erdogan dikane bibêje "Tirkiye li dinyayê xwedî çapemeniya herî azad e."
Heger bi Erdogan ra biçek heya hebûya ewê dereweke hewqasî mzin nekira...
Heger Davutogl li ber xwe biketa, ji xwe fedî bikira ewê neçûya wir. Lê ne Davutoglu tenê, gelek serok û birêvebirên din jî dibê do ne li wir bûna, ji ber ku yên azadiya çapemeniyê fetisandine, yên zindan tije rojnamevan kirine ew bi xwe ne.